Bölüm IX: Tarla Farelerinin Kraliçesi
Teneke Oduncu ve Korkuluk, Dorothy’nin başında beklerken ormanın derinliklerinden gelen tuhaf bir hışırtıyla irkildiler. Çok geçmeden, sarımsı, vahşi bir yaban kedisinin küçük bir tarla faresini amansızca kovaladığını gördüler. Kedinin gözleri açlıktan parlıyor, keskin dişleri zavallı hayvancığı parçalamak için sabırsızlanıyordu. Teneke Oduncu, bir kalbi olmamasına rağmen, savunmasız bir canlının eziyet görmesine dayanamazdı. Baltasını havada bir kavis çizerek indirdi ve kedi daha ne olduğunu anlamadan ikiye bölünüverdi.
Kurtulan küçük fare durup Oduncu’ya baktı. “Hayatımı kurtardın asil yabancı,” dedi incecik bir sesle. Oduncu nazikçe eğildi; “Önemli değil küçük dostum. Ben bir kalbim olmadığı için her canlıya karşı merhametli davranmaya özen gösteriyorum”. O sırada etraflarını yüzlerce başka fare sardı. Meğer kurtardığı bu minik canlı, Tarla Farelerinin Kraliçesi’nden başkası değilmiş. Kraliçe, bu asil davranışın karşılığında onlara her türlü yardımı yapmaya hazır olduğunu bildirdi.
Korkuluk’un aklına parlak bir fikir geldi. “Hala o ölümcül gelincik tarlasında uyuyan koca bir dostumuz var,” dedi; “Onu oradan çıkarmamıza yardım edebilir misiniz?”. Kraliçe hemen emir verdi ve binlerce fare, yanlarında birer parça sicimle geri döndüler. Teneke Oduncu, becerikli elleriyle ulu ağaçlardan bir yük arabası inşa etti. Bu, şimdiye dek görülmemiş bir manzaraydı: Binlerce minik fare, kendilerinden katbekat büyük olan uyuyan Aslan’ı, sarı tuğlalı yolun güvenli sınırlarına kadar el birliğiyle çektiler.
Aslan, taze havanın ve dostlarının sesinin etkisiyle nihayet gözlerini açtığında, kendisini bir fare ordusunun kurtardığına inanmakta güçlük çekti. “Benim gibi devasa bir hayvanın, bu minik dostlara borçlu kalması ne garip,” dedi mahcubiyetle. Kraliçe ise onlara bir veda selamı vererek, “İhtiyacınız olduğunda beni yine çağırın,” dedi ve gözden kayboldu. Yolcularımız, artık tam kadro olarak yeniden Zümrüt Şehir’e doğru yürümeye başladılar.